Rozdział XII

*Veronica*

Im więcej kilometrów dzieliło mnie od Austrii tym bardziej zdawałam sobie sprawę jak wielki błąd popełniłam. Od problemów nie da się uciec. Ja jednak stchórzyłam. Jak zawsze. Gdy tylko samolot wylądował wzięłam swoją niewielką walizkę i taksówką podjechałam pod mój dom. Przekręciłam klucz w zamku i z drżącym sercem weszłam do środka. Nikogo jednak nie zastałam. Przynajmniej tyle- pomyślałam. Ruszyłam do mojego pokoju. Nic się nie zmieniło. Widać każdy wierzył, że wrócę. Podeszłam do szafki nocnej na której stało moje zdjęcie z Jordim. Wzięłam je do rąk i uśmiechnęłam się pod nosem. Nie wiedząc co ze sobą zrobić położyłam się na łóżku i zaczęłam zastanawiać co powiedzieć moim znajomym. Co powiedzieć Jordiemu? Nim cokolwiek wymyśliłam zmorzył mnie sen...

*Jordi*

Wracałem właśnie z Neymarem i Caroline z treningu. Mieliśmy iść do brunetki pograć w fifę i zjeść coś dobrego. Roześmiani dotarliśmy do drzwi. Caro zaczęła szukać w torebce klucz, a Ney oparł się o drzwi niechcący naciskając klamkę. Otworzyły się. Dziewczyna popatrzyła na to przerażona

-Ney, powiedz, jak to zrobiłeś?
-Nooo normalnie
-Przecież te drzwi były zamknięte. Na pewno je zamykałam, bo specjalnie się po to wracałam

Spojrzałem z przyjacielem po sobie

-Zostań tu, my zobaczymy, czy ktoś jest w środku- poleciłem i wszedłem do domu. Po pięciu minutach poczułem puknięcie w ramię
-Musisz coś zobaczyć- powiedział Brazylijczyk z bananem na twarzy
-Co tym razem znalazłeś? Szczura na baterie?
-Oj przyznaj, że tamto było genialne
-Niech ci będzie. To co chcesz mi pokazać?

Neymar pokazał, że mam iść za nim i ruszyliśmy do pokoju, w którym kiedyś mieszkała Vera. Żadne z nas nie wchodziło tam od jej wyjazdu. Wszyscy za nią tęskniliśmy, a nikt nie chciał być jeszcze bardziej przygnębiony. Tym razem podążałem jak cień za przyjacielem. Otworzył drzwi. W wejściu do pokoju przeszkadzała jakaś...

-Walizka?- zapytałem Neymara- Przyprowadziłeś mnie tutaj, by pokazać mi walizkę? Serio jesteś nienormalny- stwierdziłem poirytowany
-Taaa a śpiąca królewna to wcale nie Veronica- przewrócił oczami
-Jaka śpiąca królewna? Co znów brałeś?

Nic nie odpowiedział tylko obrócił mnie w kierunku łóżka. Była tam. Smacznie sobie spała przytulając do siebie nasze zdjęcie. Z oczu pociekły mi łzy radości. Nareszcie ją odzyskałem.

-Idę podzielić się Caro dobrą nowiną. Może chociaż ona nie powie, że jestem nienormalny i się ucieszy..- powiedział Neymar, ale ja tylko machnąłem na niego ręką. Podszedłem bliżej. Odgarnąłem jej włosy z twarzy i pogładziłem dłonią jej zaróżowiony policzek. Nie mogłem uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. W pewnym momencie zamrugała gwałtownie

-Jordi? Co ty tutaj robisz?
-Też się cieszę, że cię widzę- uścisnąłem ją z całych sił
-Duu..duu... duszę.. się- wysapała
-Przepraszam- musnąłem jej wargi

Nie dane mi się było jednak ją nacieszyć, bo zaraz wpadła uszczęśliwiona Caroline i Ney. Rozmawialiśmy cały dzień i pół nocy. Niby wszystko było dobrze, poza faktem, że była jakoś dziwnie nieobecna. Jakby coś odciągało jej uwagę. Uznałem jednak, że po prostu jestem przewrażliwiony.

Następnego dnia cała Barcelona wiedziała już o przyjeździe młodszej siostry Andreasa. Oczywiście chłopaki z drużyny nie mogli przepuścić okazji i przyjechali co do jednego wraz z partnerkami. Zrobiła się z tego niezła impreza i niektórzy mocno popłynęli. Przykładowo taki Cesc, ku niezadowoleniu zniesmaczonej Danielli ogłosił, że bierze ślub z Gerardem. Marc, Cristian i Sergi Roberto wskoczyli na stół i zaczęli śpiewać i tańczyć hity Shakiry, a sama Kolumbijka zaśmiewała się z tego do łez. Dani cykał sobie zdjęcia z Alexisem i Adriano, które później wstawiał na instagrama. Generalnie wszyscy dobrze się bawili. Może za wyjątkiem osoby, dzięki której się zgromadzili. Veronica siedziała zamyślona na kanapie. Chciałem do niej podejść, ale poczułem mocne szarpnięcie i nim się obejrzałem znalazłem się w salonie piękności "U Busquetsa" i nijak dało się wyrwać.

*Veronica*

No i kolejna barcelońska impreza. Zawsze na takich świetnie się bawiłam. Tym razem było inaczej. Moje myśli zaprzątało coś innego. A raczej ktoś inny- Gregor. Co teraz robił? Co pomyślał, kiedy dowiedział się o moim wyjeździe? Czy pamięta naszą wspólną noc? Podniosłam się z kanapy, na której dotychczas siedziałam i zaczęłam szukać telefonu. Nie włączałam go odkąd opuściłam Austrię. Czas dać braciszkowi znak, że żyję- pomyślałam. Gdy tylko uruchomiłam urządzenie przyszedł komunikat, że Andi próbował się połączyć ze mnę 324 razy. Dostałam od niego również 76 SMSów i 64 wiadomości głosowych.

-Nadopiekuńczy głupek- mruknęłam

Zaczęłam kasować kolejno wiadomości, kiedy spostrzegłam inną, od innego adresata. W niej nie było wyrzutów, że od kilkunastu godzin nie daję znaku życia. Nie.. W niej było wyznanie miłości. Gregor. Zaczęłam się zastanawiać, czy on również jest mi obojętny. Pragnęłam jego bliskości bardziej niż kiedykolwiek. Pragnęłam jego ust napierających na moje. Pragnęłam jego.

-Głupia idiotka- powiedziałam sama do siebie i wyszłam do ogrodu. Nie chciałam, by ktokolwiek zobaczył jak płaczę. Nie do końca mi się to udało.

-Coś nie tak?- zapytał Neymar
-Wszystko jest w najlepszym porządku- wysiliłam się na uśmiech, ale raczej wyszło skrzywienie
-Co jest?
-Emmm...
-Nie chcesz mówić?
-Raczej nie
-Zaufaj mi. Jak mi opowiesz poczujesz się lepiej.
-Nie jestem pewna...
-Wątpisz? Obiecuję, że nikt się nie dowie o naszej rozmowie. W razie czego zawsze ci pomogę. Od tego są przyjaciele

Zawahałam się. Może faktycznie potrzebowałam rozmowy. Postanowiłam zaryzykować i wszystko mu opowiedzieć.

-Ale to zostaje między nami?- upewniłam się
-Oczywiście.

Zaczęłam opowiedzieć mu o wszystkim. Od tego co zaszło jeszcze w Austrii po SMSa od  Gregora. Niby minęło niewiele czasu, ale zdążyłam sobie coś uświadomić. Zależy mi na skoczku, ale był też Jordi, którego również kochałam. A przynajmniej tak mi się wydawało. Neymar nie oceniał. Po prostu słuchał. A na koniec powiedział jedno zdanie:

-Jeśli zastanawiasz się kogo kochasz wybierz tego drugiego
-Dlaczego?
-Bo jakbyś naprawdę kochała tego pierwszego nie zaczęłabyś pałać tym samym uczuciem do innego- po tych słowach zniknął gdzieś w domu.

Zastanawiałam się nad jego słowami. Były bardzo mądre, tylko nadal nie wiedziałam co zrobić. Zawiał chłodniejszy wiatr, więc i ja weszłam do środka ocierając wcześniej łzy. Spojrzałam na Jordiego wyrywającego się Sergiemu, który chciał go pomalować. Uśmiechnęłam się pod nosem. Wiedziałam juz co zrobić, wiedziałam z kim chcę spędzić resztę życia...

___________
Tak, to ostatni rozdział, ale tylko pierwszej części :D
Jak myślicie, kogo wybierze Vera? :D
Trzymajcie się kochani :*